σκατά δεν είχαμε, μας ήρθαν ένα κάρο

Βίντεο από τα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου της Χρυσής Αυγής στην Καρδίτσα. Σας δίνεται η ευκαιρία να δείτε συγκεντρωμένους όλους τους χρυσαυγήτες Καρδίτσας, Τρικάλων, Λάρισας, Μαγνησίας και λοιπών όμορων νομών. Επίσης σας δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσετε την ευφράδεια λόγου, τη ρητορική δεινότητα, τον πλούτο επιχειρημάτων, το πλούσιο λεξιλόγιο και τις εμβριθείς πολιτικές αναλύσεις των ομιλητών. Τέλος, μπορείτε να απολαύσετε τα ευφυή και πρωτότυπα συνθήματα που φωνάχτηκαν από τους παραβρισκόμενους. Ουγκ!       

      

Πολιτική κηδεία Δ.Χριστούλα: Επικήδειος από την κόρη του Έμη

είμαστε 11 εκατομμύρια ζωντανοί και το όνομά μας είναι ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

ημέρα της ποίησης

μικρό αντίο στο Θόδωρο Αγγελόπουλο

Η πρώτη μου επαφή με τον Αγγελόπουλο ήταν στις μεταμεσονύκτιες προβολές της παλιάς «κινηματογραφικής λέσχης». Τέλη δεκαετίας του ’70, αρχές του ’80. Η δεξιά «έπνεε τα λοίσθια» και το ΠΑΣΟΚ κάλπαζε προς την εξουσία («λαός-ΠΑΣΟΚ στην εξουσία»). Έντονες οι κοινωνικές διεργασίες, συνεχείς οι λαϊκές κινητοποιήσεις, καθημερινές οι απεργίες και οι διαδηλώσεις, ατέλειωτα τα πολιτικά «πηγαδάκια»… Πολιτικοποίηση, ριζοσπαστικοποίηση, αέρας «αλλαγής»…
Για μας τους μαθητές της επαρχίας, οι προβολές της «κινηματογραφικής λέσχης», αποτελούσαν πραγματική μυσταγωγία. Μια φορά την εβδομάδα, άλλοτε στα «Αστέρια» (τις καθημερινές έπαιξε μόνο ταινίες πορνό), άλλοτε στον όροφο του «Παλλάς» (καθημερινά έπαιξε Μπρους Λι, καράτε και γουέστερν-σπαγγέτι) και άλλοτε στον «Γαλαξία» (ο «ποιοτικός» κινηματογράφος της εποχής) νοιώθαμε να παίρνουμε βαθιές «τζούρες» από την «κοσμογονία» της εποχής. Η τότε «κινηματογραφική λέσχη» δεν ήταν, όπως σήμερα, κλειστό κλαμπ ολίγων σινεφίλ. Κάθε προβολή ήταν πολιτιστικό γεγονός για την Καρδίτσα. Απασχολούσε τις συζητήσεις μας στο σχολείο, στο φροντιστήριο, στα «πηγαδάκια». Πολύ περισσότερο όταν προβάλλονταν ταινία του Αγγελόπουλου. Αδιαχώρητο στην αίθουσα. Ουρές στα εκδοτήρια. Θυμάμαι περιπτώσεις που στην οδό Καραϊσκάκη (μπροστά από το «Γαλαξία») ή στην οδό Δ. Εμμανουήλ (μπροστά από τα «Αστέρια») τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν να διασχίσουν τον κόσμο που περίμενε για εισιτήριο. Πλατεία και εξώστης, γεμάτοι. Το ίδιο ασφυκτικά γεμάτοι και οι διάδρομοι. Μέχρι και τα άδεια τελάρα του «Κλιάφα» επιστρατεύαμε από το κυλικείο του σινεμά για να δούμε καθιστοί την ταινία. Και όχι μια «κανονική» ταινία, αλλά ταινία του Αγγελόπουλου. Τριών και τεσσάρων ωρών. Με το φακό να αποφεύγει το εύκολο, το εύπεπτο, το κλισαρισμένο... Ρυθμοί, εναλλαγές και πλάνα αργά, βαριά, βασανιστικά, ώστε το βλέμμα να μην αιχμαλωτίζεται από το φακό, η σκέψη να μην παρασύρεται από την πλοκή, ο θεατής να μην καθοδηγείται από τον σκηνοθέτη, ο σκηνοθέτης να μην υπαγορεύει στο θεατή…Και κάθε ταινία, κάθε σκηνή ήταν για μας τους μαθητές αφορμή για ατέλειωτη συζήτηση, για τέτοια ή αλλιώτικη ερμηνεία, για διαφωνίες, για συμφωνίες, για κριτική…. Και μέσα στο σκοτάδι, στις «μέρες του ‘36», στο «θίασο», στους «κυνηγούς», όταν στην οθόνη έβλεπες τα λάβαρα με το σφυροδρέπανο να ανεμίζουν, όταν άκουγες το χωνί, όταν έβλεπες τα συνθήματα στους τοίχους, όταν έβλεπες τα πανό να ξεδιπλώνουν και τη διαδήλωση να ξεχύνεται, όταν έβλεπες τους αντάρτες ηττημένους και προδομένους να παραδίδουν τα όπλα τους(σκηνή από το «Θίασο» που γυρίστηκε στη πόλη μας, στο αίθριο της παλιάς δημοτικής αγοράς) ήταν πολλές οι φορές που τα μάτια βούρκωναν, που κρυφά σκούπιζες ένα δάκρυ, που ένας κόμπος κατέβαινε στο στήθος σου, που μια γροθιά πείσμωνε τη θέλησή σου.
Με τα χρόνια είδα αλλιώς τον Αγγελόπουλο. Αποκωδικοποίησα διαφορετικά τις ταινίες του απ’ ότι στα μαθητικά μου χρόνια. Σήμερα είναι περισσότερες οι διαφωνίες μου με την οπτική του, με την προσέγγισή του, με την αριστερά της ήττας που κυρίως πραγματεύτηκε στις ταινίες του. Ακόμα και έτσι όμως, πάλι στην ίδια όχθη τον αισθάνομαι. Όπως οι ταινίες του έτσι και ο θάνατός του φέρνει πάλι ένα κόμπο στο στήθος μου.

Ολιγόλογος και συγκλονιστικός ο αποχαιρετισμός του από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών. Τον αντιγράφω: «Αποχαιρετούμε τον ποιητή του Χρόνου και της Ιστορίας, τον ραψωδό της ερημωμένης πατρίδας, της πατρίδας που διαρκώς εξεγείρεται. Αποχαιρετούμε τον διαλεκτικό της επανάστασης και της ήττας, της εξορίας και της επιστροφής, του διωγμού, της προσφυγιάς και της αναζήτησης, της ενσωμάτωσης και της σύγκρουσης. Αποχαιρετούμε τον τραγικό του τέλους του 20ού αιώνα, τον επικό των σπαραγμένων Βαλκανίων, τον λυρικό των ξεριζωμένων λαών. Αποχαιρετούμε τον οραματιστή που ξαναέδειξε γυμνή την Ελλάδα, τον ανατόμο της ιστορικής επιλογής. Αποχαιρετούμε το καθαρό βλέμμα του ριζοσπάστη αισθητικού. Το σώμα του έσβησε εκεί όπου ετάχθη. Η σκέψη και οι εικόνες του ανήκουν στη μνήμη του λαού μας».

στη πλατεία! κάθε μέρα στις 7 - το Μνημόνιο δεν περνά!

ΨΗΦΙΣΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
Εδώ και πολύ καιρό παίρνονται αποφάσεις για εμάς χωρίς εμάς.
Είμαστε εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, νεολαίοι, που έχουμε έρθει στην κεντρική πλατεία της Καρδίτσας για να παλέψουμε και να αγωνιστούμε για τις ζωές μας και το μέλλον μας.
Είμαστε εδώ γιατί γνωρίζουμε ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας μπορούν να προέλθουν μόνο από εμάς.
Καλούμε όλους τους Καρδιτσιώτες, εργαζόμενους, άνεργους και νεολαία στην κεντρική πλατεία της πόλης μας, και όλη την κοινωνία να γεμίσει την πλατεία και να πάρει τη ζωή στα χέρια της.
Εδώ στην πλατεία θα συνδιαμορφώσουμε όλα μας τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας.
Δεν θα φύγουμε από την πλατεία, μέχρι να φύγουνε αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβερνήσεις, Τρόικα, Τράπεζες, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος που δημιούργησαν δεν είναι δικό μας.
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!
ΙΣΟΤΗΤΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!
Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που δεν δόθηκε ποτέ!

αντίο καλέ μας άνθρωπε

όχι στις συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων

αντίο Μανώλη

Τίποτα δεν πάει χαμένο
(Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης, Μουσική: Μάνος Λοϊζος)

Σχεδόν πενήντα χρόνια
βάσανα και διωγμοί,
τώρα στη μαύρη αρρώστια
ανάξια πλερωμή
Το δίκιο του αγώνα
πολλά σου στέρησε,
μα η ζωή λεχώνα
ελπίδες γέννησε
Τίποτα δεν πάει χαμένο
στη χαμένη σου ζωή,
τ’ όνειρό σου ανασταίνω
και το κάθε σου "γιατί"
Ποτέ δε λες η μοίρα
πως σε αδίκησε,
μα μόνο η Ιστορία
αλλιώς σου μίλησε
Σκυφτός στα καφενεία,
στους δρόμους σκεφτικός,
μα χθες μες στην πορεία
περνούσες γελαστός

27-1-2009: 2 χρόνια από το θάνατο του Πάνου Τζαβέλα

8/1/1991-8/1/2011: 20 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα

σκηνές από το μέλλον

Στη περίοδο της δικτατορίας κυκλοφορούσε το εξής ανέκδοτο:
Δύο ένστολοι ΕΣΑτζίδες «κολλούσαν» στο δρόμο μια κοπελιά η οποία συνοδεύονταν από τον αδελφό της και τον αρραβωνιαστικό της. Προκλητικό, ενοχλητικό και επίμονο το «καμάκι» των ΕΣΑτζίδων, ώσπου δεν άντεξαν οι συνοδοί της κοπέλας, ζήτησαν το λόγο, ήρθαν στα χέρια, έγινε επεισόδιο και κατέληξαν όλοι τους στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Οι δύο ΕΣΑτζίδες νάναι «μαύροι» από το ξύλο.
Ρωτάει ο αξιωματικός υπηρεσίας τους ΕΣΑτζίδες:
- Εσάς ποιος σας βάρεσε;
- Αυτοί, απαντούν οι ΕΣΑτζίδες και δείχνουν τους πολίτες.
Απευθύνεται ο αξιωματικός στη κοπελιά και στους συνοδούς της:
- Εσύ ο πρώτος, γιατί βαρούσες;
- Πείραξαν την αδελφή μου, απαντάει αυτός.
- Εσύ ο δεύτερος, γιατί βαρούσες;
- Πείραξαν την αρραβωνιαστικιά μου.
- Εσύ ο τρίτος, γιατί βαρούσες;
- Εγώ περαστικός ήμουνα κυρ-αστυνόμε, είδα που βαρούσαν τους ΕΣΑτζίδες, νόμισα ότι έπεσε η χούντα και είπα και εγώ να βαρέσω να ξεθυμάνω.

Ως πότε η ξένη ακρίδα…

«Η ακρίδα», το συγκλονιστικό λαϊκό-αντιστασιακό τραγούδι της εποχής του Όθωνα (1843) που ξεσηκώνει τον λαό ενάντια στη βαυαρική καταπίεση. Δεκαετίες μετά, δυστυχώς παραμένει επίκαιρο. Οι σύγχρονοι διάδοχοι του Όθωνα (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) συνεχίζουν να ρημάζουν τη χώρα μας. Το μόνο video που βρήκα είναι από πανηγύρι στη Σίφνο όπου «η ακρίδα» εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να παίζεται και να χορεύεται.



Τα πουλιά που πετούν στον αέρα
δε φοβούνται κανένα καιρό
μόνο φοβούνται μπαρούτι και σκάγια
κι ένα νέον καλό κυνηγό.

Έως πότε η ξένη ακρίδα,
έως πότε σκληρός Βαυαρός
θα ρημάζει τη δόλια πατρίδα
εγερθείτε αδέλφια, καιρός.

Θα μας διώχνει απ’ αυτά μας τα μέρη,
θα μας διώχνει απ’ αυτή μας τη γη
φρίττουν τα’ άστρα η μέρα κι η νύχτα
φρίττει ο ήλιος, σελήνη κι αυγή

για το Μάνο

Σαν σήμερα (17 Σεπτεμβρίου του 1982) πέθανε ο Μάνος Λοΐζος. Για να τον θυμηθούμε διάλεξα το τραγούδι «στη διαδήλωση» (Στίχοι: Φώντας Λάδης, Μουσική: Μάνος Λοΐζος, Πρώτη εκτέλεση: Μπάμπης Αντωνίου). Όχι από τα γνωστότερα τραγούδια του και σίγουρα όχι το αντιπροσωπευτικότερο. Ταιριάζει όμως στις εποχές μας…

"επικαιροποιημένο"...

Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί।

*** Τζένη Καρέζη και Νίκος Ξυλούρης, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους Ιάκωβου Καμπανέλλη από το θεατρικό "Το μεγάλο μας τσίρκο".

Για τον Άρη

16 Ιούνη 1945-16 Ιούνη 2010: 65 χρόνια από το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη.