Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

Η ΑΤΕ εκποιείται - εργαζόμενοι και αγρότες στο σφυρί

κεντρικό κατάστημα ΑΤΕ Καρδίτσας
του Στέφανου Καραμήτρου,
στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ)
Σχετικά με την διάσπαση και μεταβίβαση της ΑΤΕ στην τράπεζα Πειραιώς πολλά λέγονται και πολλά γράφονται. Κάποιοι διαφωνούν με το τίμημα. Και πράγματι είναι λίγα τα 95 εκατομμύρια που δίνει η Πειραιώς όταν μόνο το κεντρικό κατάστημα της ΑΤΕ στην Αθήνα αποτιμάται σε πολλά περισσότερα εκατομμύρια ευρώ. Πόσο όμως νοιάζει τους απολυμένους της ΑΤΕ ή τους καταχρεωμένους αγρότες αν η εκποίηση της τράπεζας γίνεται για 95, για 195, για 295 ή για 595 εκατομμύρια ευρώ;
Κάποιοι διαφωνούν με την διαδικασία. Και πράγματι το deal ΑΤΕ-Πειραιώς έγινε εν κρυπτώ και «με αδιαφανείς διαδικασίες»  (όπως γίνονται άλλωστε και όλα τα ανάλογα deal στον καπιταλισμό…), «ερήμην της Βουλής» και χωρίς να προηγηθεί η σύγκληση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων όπως μάταια ζητούσαν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Αλήθεια, τι θα άλλαζε αν συνεδρίαζε πριν η Βουλή και οι απολύσεις γίνονταν μετά από «διάλογο» και με τη «βούλα» της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων;

Κάποιοι διαφωνούν με τον αγοραστή. Ότι δηλαδή η Πειραιώς είναι μια αμιγώς ιδιωτική τράπεζα, μη βιώσιμη, που στηρίζεται μόνο στα πολλά δις προίκα της ανακεφαλαιοποίησης. Πάλι θα πρέπει να μας απαντήσουν όμως: ποια η διαφορά αν στη θέση της Πειραιώς ήταν η EUROBANK, η ALPHA BANK ή μια κάποια άλλη «βιώσιμη» και «υγιής» τράπεζα;
Κάποιοι διαφωνούν γιατί τάχα θέλουν την ΑΤΕ «μοχλό ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας». Άραγε εννοούν αυτή την «ανάπτυξη» και την «παραγωγική ανασυγκρότηση» που «χορτάσαμε» τόσα χρόνια τώρα που η ΑΤΕ ήταν ελεγχόμενη από το κράτος; Μήπως εύκολα ξεχνάμε ότι η ΑΤΕ για δεκαετίες ήταν ο βασικός μοχλός για την υλοποίηση της αντιαγροτικής πολιτικής, για την προώθηση των αναδιαρθρώσεων που επέβαλε η ΕΕ, για τη συρρίκνωση του αγροτικού τομέα, για το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς; Μήπως εύκολα ξεχνάμε ότι η ΑΤΕ είχε μετατραπεί σε πραγματική βδέλλα που με τόκους και πανωτόκια ξεζούμιζε τον αγροτόκοσμο; Που βέβαια γιαυτό σε καμιά περίπτωση δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι αλλά η διορισμένη από τις κυβερνήσεις διοίκηση της ΑΤΕ.
Κάποιοι άλλοι με πιο προωθημένα αιτήματα (λες και στα αιτήματα είναι το ζήτημα) διεκδικούν «παρεμβατικό» και «κοινωνικό ρόλο» για την ΑΤΕ . Και κάποιοι τρίτοι, τη στιγμή που οι εργαζόμενοι στις τράπεζες αδυνατούν να υπερασπιστούν στοιχειώδη εργασιακά τους δικαιώματα που αδυνατούν να αποτρέψουν τις μέσα σε μια νύχτα και χωρίς να ανοίξει μύτη απολύσεις 5,5 χιλιάδων συναδέλφων τους, ζητάνε «εθνικοποίηση τώρα των τραπεζών»! Όνειρα (ή ονειρώξεις;) θερινής νυκτός…
Με την εκποίηση-διάλυση της ΑΤΕ η τρικομματική κυβέρνηση του μνημονίου στέλνει μήνυμα αποφασιστικής εφαρμογής του προγράμματος λεηλασίας του δημόσιου πλούτου και της χώρας. Οι 5.500 εργαζόμενοι της ΑΤΕ οδηγούνται σε απολύσεις προκειμένου να υλοποιηθούν οι στόχοι του μνημονίου (μειώσεις 150.000 θέσεων εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κλπ). Με το «πέταγμά τους» στην Πειραιώς αλλάζουν προς το χειρότερο οι εργασιακές τους σχέσεις και πετσοκόβονται εργασιακά τους δικαιώματα. «Δεσμεύτηκε» βέβαια η Πειραιώς για τη «διασφάλιση των θέσεων εργασίας». Αλλά με τι όρους και μέχρι πότε ισχύει αυτή η διασφάλιση; Με δυο λόγια, τι συμβάσεις θα κληθούν να υπογράψουν οι απολυμένοι της ΑΤΕ; Και γιατί άραγε η «δέσμευση» της Πειραιώς νάναι πιο αξιόπιστη από τις μέχρι τώρα «δεσμεύσεις» των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ή από την μετεκλογική προγραμματική συμφωνία των Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη για «επανακεφαλαιοποίηση και εξυγίανση της ΑΤΕ» που εν μια νυκτί (το βράδυ της Παρασκευής 27/7) πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων; Ακόμα και αυτή την αποζημίωση απόλυσης που τους υποσχέθηκαν, πόσο σίγουρο είναι ότι θα την εισπράξουν; Γιατί για να προκύψει αποζημίωση θα πρέπει να προηγηθεί η εκκαθάριση. Μετά από πόσα χρόνια θα ολοκληρωθεί η εκκαθάριση; Και γιατί η αποζημίωση των εργαζόμενων παρέμεινε σαν υποχρέωση στο «κακό» κομμάτι της Αγροτικής; Και θα προκύψει προϊόν εκκαθάρισης για να περισσέψει αποζημίωση για τους εργαζόμενους; Καλά κάνουν λοιπόν και αντιδρούν οι εργαζόμενοι. Υπερασπιζόμενοι πρώτα και κύρια τα εργασιακά τους δικαιώματα και χωρίς να βραχυκυκλώνονται από «μοχλούς ανάπτυξης», «κοινωνικούς ρόλους της ΑΤΕ» και «εθνικοποιήσεις». Στο κάτω-κάτω λίγο (πρέπει να) τους ενδιαφέρει αν θάχουν ιδιώτη ή «συλλογικό καπιταλιστή» ως εργοδότη, αν δηλ. θάχουν αφεντικό τον Σάλα ή τον Πανταλάκη. Αυτό που κυρίως (πρέπει να) τους ενδιαφέρει είναι νάχουν μόνιμη και σταθερή δουλειά, εργασιακά δικαιώματα, μισθούς και αποδοχές που να καλύπτουν το κόστος της ζωής. Και αυτό τώρα και πάντα, ήταν και είναι ζήτημα συσχετισμών, αναμέτρησης, διεκδίκησης, ζήτημα ταξικής πάλης και όχι ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Άλλωστε και η μέχρι τώρα «δημόσια ΑΤΕ» από περικοπές σε περικοπές είχε τους εργαζομένους της (35% μείωση αποδοχών τα τελευταία χρόνια) και καθημερινά καταργούσε καταχτήσεις τους, συρρίκνωνε δικαιώματά τους και χειροτέρευε τις εργασιακές τους σχέσεις.
Χειρότερες μέρες περιμένουν και τους αγρότες. Ανοίγει ο δρόμος για να βγούν στο σφυρί με κατασχέσεις και πλειστηριασμούς τα χωράφια και οι αγροτικές περιουσίες, ιδιωτικές και συνεταιριστικές, που είναι υποθηκευμένες στην ΑΤΕ. Όπως γράφτηκε, ήδη τα ενυπόθηκα δάνεια της ΑΤΕ έχουν μεταβιβαστεί στο Ταμείο Αξιοποίησης της Δημόσιας Περιουσίας ως όρος του μνημονίου. Παράλληλα, νέα ληστρικά επιτόκια δανεισμού θάρθουν να αποτελειώσουν το αγροτικό εισόδημα. Και από κοντά δρομολογείται η πώληση-ιδιωτικοποίηση των συνεταιριστικών βιομηχανιών (Δωδώνη, ΣΕΚΑΠ, Βιομηχανία Ζάχαρης κλπ) με αρνητικές συνέπειες τόσο για τους εργαζόμενους σ’ αυτές (απολύσεις κλπ) όσο και για τους συνδεδεμένους μ’ αυτές μικρομεσαίους παραγωγούς.
Οι εργαζόμενοι στην ΑΤΕ δίνουν έναν άνισο αγώνα. Εκτός από την τρικομματική κυβέρνηση του μνημονίου έχουν να αντιμετωπίσουν και την προπαγάνδα, την διαστρέβλωση και την αποσιώπηση του αγώνα τους από τα ΜΜΕ. Και μαζί πρέπει να ξεπεράσουν και τους ψεύτικους φίλους, αυτούς που σπέρνουν την ηττοπάθεια, που αποδέχονται τα τωρινά τετελεσμένα της κυβέρνησης και υπονομεύουν τον αγώνα τους θεωρώντας τον αναποτελεσματικό και παραπέμποντας τη λύση στις επόμενες εκλογές. Σήμερα και όχι αύριο, από την έκβαση του τωρινού τους αγώνα θα κριθούν τα ζητήματα και όχι στις επόμενες εκλογές όταν «η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ακυρώσει αυτήν τη σκανδαλώδη εκποίηση και θα επαναφέρει την ΑΤΕ στο δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο» (Τσίπρας). Έχουν τέλος να αντιμετωπίσουν και τη συνδικαλιστική τους ηγεσία που φέρει σοβαρές ευθύνες για τον εφησυχασμό, τη διάλυση και την αποσυγκρότηση του συνδικαλιστικού τους φορέα που έστρωσε το δρόμο για τις σημερινές εξελίξεις. Οι εργαζόμενοι στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, οργανωμένοι «από τα κάτω» με συνελεύσεις και απεργιακές επιτροπές σε κάθε νομό μπορούν και πρέπει να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους. Για να μην πειραχθεί ούτε ένα εργασιακό τους δικαίωμα, για την υπεράσπιση των σταθερών εργασιακών τους σχέσεων.
Ο αγώνας αυτός είναι κοινός με τον αγώνα όλων των εργαζομένων ενάντια στην παλιά και στη νέα μνημονιακή βαρβαρότητα. Είναι κοινός με τους αγώνες των φτωχομεσαίων αγροτών που πρέπει άμεσα να κινητοποιηθούν σε κάθε νομό και περιφέρεια για να αποτρέψουν αυτές τις εξελίξεις. Για να μπει φραγμός στην αντιλαϊκή καταιγίδα και να ανατραπούν τα μνημόνια της καταλήστευσης του λαού και της χώρας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου